Rafmyntir eru ekki að missa áhuga stofnanna – áhuginn er að þroskast. Snjallfé hefur hætt að eltast við sveiflukennd token og hefur hafið að styðja við bakið á fyrirtækjum sem knýja markaðinn, hagnast á magni og innheimta gjöld óháð því hvernig verðið hreyfist.
Undanfarin ár hafa rafmyntafjárfestingar verið eins og að mæta í spilavíti klukkan 3 að nóttu til – með blikkandi ljós, iðandi spilakassa og stöku fagnaðarlátum yfir óvæntum stórsigrum. Þetta tímabil heyrir ekki sögunni til; fjármagn stofnanna hefur hljóðlega stígið í burtu frá því að veðja á stök token og stigið í átt að samstarfi með „rekstraraðilum“ þess í stað. Ekki vegna eþss að rafmyntir hafa sprungið, heldur vegna þess að viðskiptatækifærin eru arðbærari annars staðar.
Snjöllustu tekjurnar vilja ekki lengur giska á hvaða mynt dælir næst út pening. Þær vilja útsetningu fyrir nýsköpun og innviðunum undir látunum: skiptin, forráðaaðilana, uppgjörsvegina og vettvangana sem áreynslulaust skila hagnaði – hvort sem fjárfestar hagnast eða tapa.
Miðlæg rafmyntaskipti, líkt og pókerherbergi sem rakar inn á borðunum, skiptir út trilljónum dollara í fjárfestingarmagni og safnar gjöldum á hverri fjárfestingu óháð útkomunni. Afhverju að taka áhættu þegar þú getur þénað þinn skerf frá öllum öðrum?
Í upphafi verðlaunuðu rafmyntafjárfestingar hugrekki og tímasetningar. Verð sveiflaðist mikið og frásagnir breyttust á einni nóttu. Skil, ef einhver, voru áhættuþung og oft fyrir slysni. Þetta umhverfi hentaði smáfjárfestum og vogunarsjóðum sem voru tilbúnir að „kasta teningunum“. Það hentar ekki lífeyrissjóðum, eignastjórum eða fyrirtækjum sem hafa það verkefni að varðveita fjármagn og skila fyrirsjáanlegri ávöxtun.
Sannleikurinn er sá að stofnanir hata ekki sveiflur; þær vilja bara ekki reiða sig á þær. Það sem stofnanir kjósa frekar er uppbygging, gjaldskyldar tekjur og regluverk. Þau vilja fyrirtæki með efnahagsreikninga, endurskoðun og regluvörsluteymi. Og rafmyntir eru loksins komnar á það stig að þessi innviði eru til.
Vörslulausnir líkjast nú hefðbundnum miðlara þar sem kauphallir starfa undir auknu eftirliti. Stöðugar myntir virka sem greiðslureinar, ekki spákaupmennska. Stöðugar myntir einar og sér koma sér nú vel fyrir meira en 10 trilljónir USD árlega og er með hefðbundin bankakortakerfi í hráu færsluvirði.
Þessi breyting skiptir máli þar sem hún endurrammar rafmyntir frá leikvelli viðskipta í fjárhagslegar rásir. Þess vegna snýst fjármagn, ekki af rafmyntum, heldur fjarri verðáhrifum og inn í eignarhald á innviðum.
Netspilavítum er sama um hver vinnur í blackjack eða hver lendir í næsta stigvaxandi gullpotti á gólfinu. Þeim er annt um magnið og sömu rök eiga við um rafmyntaviðskipti nútímans. Veitendur innviða fá greitt fyrir að færa verðmæti, ekki spá fyrir um það. Kauphallir vinna sér inn viðskiptagjöld fyrir hverja færslu. Vörsluaðilar rukka fyrir varðveislu eigna. Útgefendur stöðugra mynta skila afkomu og uppgjörstekjum.
Þetta er einmitt ástæðan fyrir því að stofnanafjárfestar hafa í auknum mæli áhuga á fyrirtækjum sem sitja í miðju starfseminnar frekar en þeim eignum sem verslað er með. Þegar markaðir eru yfirvegaðir, magnið eykst og þegar markaðirnir hrynja, þá eykst magnið oft aftur.
Á sumum sveiflukenndustu mánuðum rafmyntasögunnar hækkuðu reyndar gjaldeyristekjur í raun sem örvænting við sölu og endurstaðsetningu. „Dílerinn?“ Hann fær greitt hvort eð er. Þetta viðskiptamódel er óendanlega meira aðlaðandi en að hafa token sem gæti tvöfaldast eða gleymst fyrir næsta ársfjórðung.
Það er ástæða fyrir því að atvinnumenn í fjárhættuspilum dreymir um að eiga spilavíti: skammtímaheppni er leikmönnum í hag og langtímastærðfræði er húsinu í hag. Rafmyntaspekin virkaði á sama hátt: þeir sem unnu snemma náðu ótrúlegum árangri, en margir aðrir komu seint og greiddu „skólagjöldin“ til að komast inn á markaðinn. Og stofnanafjárfestar lærðu af þeirri hringrás.
Þeir vilja ekki vera útsettir fyrir verðlagi byggðu á spenningi. Þeir vilja varanlegt sjóðstreymi tengt notkun en ekki von. Gjöld, verðbil, vörslugjöld, uppgjörskostnaður. Leiðinlegir tekjustraumar sem birtast án tillits til tilfinninga.
Sum af stærstu Bitcoin-fyrirtækjunum afla nú meirihluta tekna sinna af annarri þjónustu en viðskiptum, þar á meðal vörslu, hlutafjárinnviðum og stofnanauppgjöri. Þessi breyting er ekki fyrir slysni. Hún er hönnuð með varnarhug.
Þetta þýðir ekki að stofnanir séu bjarnkenndar varðandi rafmyntir; Það þýðir að þær eru raunhæfar. Eignarhald á innviðum dregur úr hættu á óhagræði en heldur á hvolfi útsetningu fyrir yfirtöku. Ef rafmyntir vaxa njóta veitendur innviða góðs af því fyrst. Ef verð staðnar fá þeir samt tekjur. Þessi ósamhverfa er ómótstæðileg gagnvart langtímafjármagni.
Allir þroskandi markaðir fara í gegnum þessa breytingu: í upphafi internetsins eltu fjárfestar til dæmis vefsíður. Síðan studdu þeir gagnaver, greiðslumiðlanir og skýjafyrirtæki. Í netfjárhættuspilum var grætt á tá og fingri við að reka vettvanga, ekki að spila leiki. Og rafmyntir? Þær fetar í sömu fótspor.
Frásögnin hefur færst frá „eru tölur að hækka“ yfir í „virkar þetta kerfi á skala?” Forræðisrammi stofnana er nú til staðar. Kauphallarsjóðir bjóða upp á reglubundinn aðgang. Stöðugar myntir eru samþættar við launagreiðslur, uppgjör og fjárstýringu. Token-væðing hreyfir skuldabréf, lánsfé og rauneignir á keðju (on-chain).
Token-væddar, raunverulegar eignir einar og sér náðu yfir 8 milljörðum USD í on-chain verðgildi, og sú upphæð heldur áfram að hækka hljótt, án spenningsins sem skilgreindi fyrri tímabil. Ekkert af þessu lítur út eins og spilavíti lengur; Þetta lítur út eins og fjármálainnviðir. Og innviðir laða að fjármagn sem getur beðið þolinmótt.
Nokkrir kraftar ýta stofnunum í átt að „dílera“-hlið rafmynta hraðar en nokkru sinni fyrr:
Reglufylgni er að aukast: Skýrari reglur hræða ekki stofnanir. Þær bjóða þeim. Þegar eftirlitsaðilar skilgreina hvernig fyrirtæki geta starfað fylgir fjármagn í kjölfarið.
Þreyta óstöðugleika er raunveruleg: Eftir margar uppsveiflur og lotur eru jafnvel harkalegir fjármunir þreyttir á tímatökumörkuðum. Fyrirsjáanlegar tekjur eru betri en adrenalín.
Stöðugar myntir breyttu leiknum: Stöðugar myntir breyttu rafmyntum í pípulagnir. Greiðslur, uppgjör, launagreiðslur, millifærslur milli landa. Þetta eru viðskiptaaðgerðir, ekki veðmál. Sumir greiðslugangar reiða sig nú eingöngu á stöðugar myntir og forðast alla hefðbundna valkosti.
Innviðir eru loksins tilbúin: Eignarhald, reglufylgni, endurskoðun og tryggingar – nú vantar loksins ekki neitt. Samanlagt hefur áhættuhlutfallið snúist við. Spákaupmennska virkar fjölmenn og innviði snemma á ferðinni.
En stofnanir eru ekki að „kaupa rafmyntir“ á þann hátt sem fyrirsagnir gefa til kynna; þær eru að kaupa aðgang að skipulegum kauphöllum, vörslu- og uppgjörsþjónustu, token-vettvangi og greiðslumiðlum allan sólarhringinn.
Þetta eru val- og skóflufjárfestingar sem njóta góðs af vexti án þess að þurfa fullkomna tímasetningu. Þegar viðskiptastarfsemi eykst og ættleiðing eykst aukast tekjurnar. Þegar regluverkið þrengist njóta þeir góðs af því frá fyrsta til annars markaðar. Þetta er húsbrúnin.
Þessi breyting breytir því hvernig rafmyntun á að skiljast og verðtöflur skipta enn máli. Token hreyfast enn og spekingarnir eru ekki horfnir. En raunveruleg merki búa nú annars staðar: innviðir, vörsluupptaka, magn stöðugra mynta og samþykki reglugerða.
Þessi þróun segir þér hvar varanleg verðmæti eru að myndast: smásalar elta skriðþunga og stofnanir elta kerfi.
Rafmyntir brugðust ekki loforði sínu. Miðstýrð tilraun varð að fjármálainnviðum hraðar en flestir bjuggust við. Og þegar innviðir eru til staðar skapast tækifæri.
Snjöllustu peningarnir hafa tekið sína ákvörðun og þeir vilja ekki lengur spila um hvaða stafræna eign vinnur næstu lotu: þeir vilja eignarhald á verkvöngum sem keyra hverja lotu.
Til hvers að vera leikmaður þegar þú getur verið í spilavítinu? Það er „veðmálið“ sem stofnanafjárfestar eru að gera núna.
Blackjack
Spilakassar
Rúlletta
Baccarat
Craps
Póker
